Καλοήθεις Παθήσεις της Χοληδόχου Κύστης

Οι καλοήθεις παθήσεις της χοληδόχου κύστης είναι από τις πιο συχνές παθήσεις που συναντώνται στη Γενική Χειρουργική. Η χοληδόχος κύστη αποτελεί το αποθηκευτικό όργανο της χολής, ενός σύνθετου διαλύματος το οποίο παράγεται στο ήπαρ και συντελεί στην απορρόφηση του λίπους. Παράγοντες, όπως η αύξουσα ηλικία, το γυναικείο φύλο, η παχυσαρκία, η υπερχοληστεριναιμία, η κληρονομικότητα, όπως και διάφορες αιματολογικές παθήσεις συντελούν στην εμφάνιση χολόλιθων στη χοληδόχο κύστη.

Τις περισσότερες φορές, οι χολόλιθοι, οι λεγόμενες πέτρες στη χοληδόχο κύστη, ανιχνεύονται σε τυχαίο απεικονιστικό έλεγχο και δε χρήζουν περαιτέρω αντιμετώπισης, εφόσον οι ασθενείς παραμένουν ασυμπτωματικοί. Σε ασυμπτωματικούς ασθενείς, η πιθανότητα εμφάνισης συμπτωμάτων αγγίζει το 10% στη προσεχή πενταετία.

Συμπτώματα εμφανίζονται συνήθως όταν οι χολόλιθοι αποφράσσουν τον κυστικό πόρο και προκαλούν χολοκυστίτιδα. Σε σπάνιες περιπτώσεις οι χολόλιθοι διαφεύγουν τη χοληδόχο κύστη και προκαλούν χοληδοχολιθίαση, συνοδευόμενη ή μη από χολαγγειίτιδα ή παγκρεατίτιδα. Τυπικά συμπτώματα της οξείας χολοκυστίτιδας αποτελούν εμμένον άλγος στο δεξί υποχόνδριο, το οποίο μπορεί να αντανακλά στην πλάτη, με συνοδευόμενη ναυτία, εμετό ή και πυρετό. Η χρόνια χολοκυστίτιδα παρουσιάζεται με επαναλαμβανόμενο άλγος στο δεξί υποχόνδριο και ναυτία, το οποίο συνήθως σχετίζεται με τη λήψη λιπαρών φαγητών. Ο πόνος τυπικά υποχωρεί μετά από λίγες ώρες, σε αντίθεση με την οξεία χολοκυστίτιδα, στην οποία τα συμπτώματα δεν υποχωρούν. Η χοληδοχολιθίαση μπορεί να προκαλέσει απόφραξη του κοινού χοληδόχου πόρου, ο οποίος αποτελεί τον κοινό παροχετευτικό πόρο του ήπατος και της χοληδόχου κύστης. Η χοληδοχολιθίαση μπορεί να προκαλέσει σημαντικές επιπλοκές, όπως η χολαγγειίτιδα ή παγκρεατίτιδα. Η χολαγγειίτιδα παρουσιάζεται πιο συχνά με πυρετό, ίκτερο και άλγος στο δεξί υποχόνδριο. Σε άλλες περιπτώσεις, οι χολόλιθοι, όταν διαφεύγουν στον κοινό χοληδόχο πόρο, ερεθίζουν τον παγκρεατικό πόρο και προκαλούν παγκρεατίτιδα. Η παγκρεατίτιδα συνοδεύεται από επιγαστρικό άλγος, το οποίο αντανακλά στην πλάτη, όπως και από ναυτία και εμετό.

Η διάγνωση βασίζεται στο συνδυασμό συμπτωμάτων και φυσικής εξέτασης, απεικόνισης των χοληφόρων και εργαστηριακών εξετάσεων. Ο υπέρηχος άνω κοιλίας αποτελεί την απεικόνιση εκλογής για τη διάγνωση της χολολιθίασης και πιθανών συνοδών παθήσεων. Σε περιπτώσεις υποψίας χοληδοχολιθίασης, απαιτείται η διενέργεια μαγνητικής χολαγγειοπαγκρεατογραφίας (MRCP).

Η συμπτωματική χολολιθίαση χρήζει χειρουργικής αφαίρεσης της χοληδόχου κύστης, υπό την μορφή της λαπαροσκοπικής χολοκυστεκτομής. Σε περιπτώσεις οξείας χολοκυστίτιδας, η έγκαιρη χολοκυστεκτομή οδηγεί σε ταχεία ανάρρωση του ασθενούς και στην αποφυγή πιθανών επιπλοκών, όπως και μετατροπής της λαπαροσκοπικής τεχνικής σε ανοιχτή επέμβαση. Σε ασθενείς με συμπτωματική χοληδοχολιθίαση, πέραν της χολοκυστεκτομής, απαιτείται η διενέργεια μίας ειδικής ενδοσκοπικής επέμβασης, της λεγόμενης ενδοσκοπικής χολαγγειοπαγκρεατογραφίας (ERCP), η οποία στοχεύει στην αφαίρεση των χολόλιθων από τον κοινό χοληδόχο πόρο.